AÅŸk
Mayıs 11th, 2008 at 15:36 (Şiir köşesi)
Çocuksu bir gülüş,
Masum bir bakış,
Utangaç bir susuş
ya da hızlı bir nabız.
Aşkı tarif edenler kelimelere takıldı,
Kelimeler aşkla dağarcık kazandı.
Meraka büründü aşık
Bülbüle sordu, gül dedi; gül bülbülü gösterdi.
Bala baktı, arıyı andı ;
Ne bal çiçeği gördü ne de çiçek balı
Belli ki sır arıdaydı.
Toprağa döndül su dedi oysa su toprağa hasretti.
Ne hasreti bitti suyun ne de toprak suya kandı.
Vuslatlar gördü deniz, dalgalandı da ;
Okyanusu görünce boyun eğdi zamana…
Kendime ayırabildiğim sana sunduğum kadar dedi gül bülbüle ;
Bülbül lal oldu üzüntüsünden.
Lal olmuş bülbülün ötüşünü duyan sağır adam anlatamadı ötüşü sağır olmayanlara.
Sağır olmayanlar duyamaz bellemişti bir kere sağırı.
Ne sağır duydu sesini; ne de lal olmuş bülbül.
Gül anladı aşığı Toprağa dökülmüş yaprağına bakınca
Olsun dedi bülbüle..
Gündüzle geceyi düşman bildi, Yıldızla güneş
oysa gündüz geceye; gece gündüze hep ikramda idi.
Ne ikramı bitti gecenin ne de karanlığı…
Åžairler hovardaca harcarken kelimeleri;
Ne ÅŸiirler bildi ne de ÅŸiiri bilenler gecenin gizemini.